Kolec i jaskinia kryształów

Jeżyk Kolec nie umiał chodzić powoli ani mówić cicho. Kiedy się cieszył, tupał, a kiedy coś odkrywał, wołał na cały las. Tego dnia wybrał się z sową Mądralką na kamienne wzgórze, żeby szukać kolorowych kamyków. Pędził przodem, aż nagle zatrzymał się przy skale porośniętej bluszczem. Spod zielonej zasłony wiał chłodny wiaterek. Kolec odsunął pnącza łapką i zobaczył ciemny otwór. — Mądralko! Tu jest dziura w skale! Chodź szybko! — zawołał na całe gardło. Z ciemności odpowiedziało mu echo: …szybko… szybko… szybko…