Stekel en de kristalgrot

Egeltje Stekel kon niet langzaam lopen en ook niet zachtjes praten. Als hij blij was, stampte hij, en als hij iets ontdekte, riep hij het door het hele bos. Die dag ging hij met uil Wijsje naar de stenen heuvel om gekleurde steentjes te zoeken. Hij rende vooruit, tot hij opeens bleef staan bij een rots vol klimop. Van achter het groene gordijn woei een koel briesje. Stekel schoof de ranken opzij met zijn pootje en zag een donkere opening. “Wijsje! Hier zit een gat in de rots! Kom gauw!” riep hij uit volle borst. Uit het donker antwoordde de echo: …gauw… gauw… gauw…