Rudek i kołysanka gwiazd

Był ciepły, letni wieczór. W lesie robiło się coraz ciszej. Wiewiórki schowały się w dziupli. Miś Tobi chrapał w swoim domku pod dębem: chrrr, chrrr. Wszystkie zwierzęta już spały. Tylko lisek Rudek przewracał się z boku na bok.

Rudek zamknął oczy. Po chwili znowu je otworzył. — Nie umiem zasnąć — szepnął. W brzuszku kręciło mu się jak na małej karuzeli. Łapki nie chciały leżeć spokojnie, ogonek też nie. — Ojej, ojej — westchnął Rudek.

Najpierw spróbował liczyć owieczki. Raz, dwa, trzy… Ale owieczki uciekały mu z głowy. Potem położył się na plecach. Potem na brzuchu, a potem na boku. Sen wcale nie chciał przyjść. Rudek cichutko wyszedł z norki na pagórek.

Położył się w miękkiej trawie. Szu, szu – szumiała trawa. Nad nim mrugały tysiące gwiazd. Były jak małe latarenki rozwieszone na niebie. Rudek patrzył na nie i wzdychał.

— Nie możesz zasnąć? — szepnęła najmniejsza gwiazdka. — Nie mogę — przyznał Rudek. — Ja też czasem nie mogę — powiedziała gwiazdka. — Wtedy śpiewam sobie kołysankę. Kołysanka to cicha piosenka, która usypia. — Zaśpiewamy ją razem?

Gwiazdka zaczęła cichutko nucić. — Lu-li, lu-li, gwiazdki świecą, sen przychodzi, oczka lecą. Rudek wziął powolny oddech. Wdech… i wydech. Ogonek ułożył się wygodnie przy nosku.

Do gwiazdki dołączyły inne gwiazdy. — Lu-li, lu-li, gwiazdki świecą, sen przychodzi, oczka lecą. Rudek oddychał razem z piosenką. Wdech… i wydech. Łapki zrobiły się ciężkie i ciepłe. Karuzela w brzuszku kręciła się coraz wolniej.

— Teraz ja spróbuję — szepnął Rudek. I zanucił sam, najciszej, jak umiał. — Lu-li, lu-li, gwiazdki świecą, sen przychodzi, oczka… Ostatnie słowo zgubiło się w długim ziewnięciu. Karuzela w brzuszku zatrzymała się. Rudkowi zrobiło się ciepło jak pod kocykiem.

Kołysanka była cicha jak oddech. Oczy Rudka robiły się coraz cięższe. Zanim gwiazdy skończyły śpiewać, lisek spał już z uśmiechem. Księżyc przykrył go srebrnym światłem. Gdzieś daleko cichutko grały świerszcze. Dobranoc, Rudku.